Column: Welkom in Stekkerstan

Welkom in Stekkerstan. Waar je elektrisch rijdt, maar het licht niet aan krijgt.

We zijn collectief aan het vergroenen. Zonnepanelen op het dak, warmtepomp in de kelder, laadpaal voor de deur, elektrische BBQ in de tuin. Zelfs de kat plast inmiddels op inductie. De overheid roept: “Ga elektrisch!”, terwijl het Binnenhof zelf al jaren kampt met kortsluiting.

Dus gaan we. Braaf. Als batterijschaapjes. Totdat er een mail komt van de netbeheerder, met de warme toon van een oververhitte schooljuf: “Lieve stroomgebruiker, wilt u tussen 16:00 en 21:00 even niet koken, niet wassen, niet laden, niet ademen? Dan brandt het licht misschien nog een uurtje.” Misschien. De nieuwe zekerheid in Nederland. We hebben geen stroomvoorziening meer. We hebben een stroomvermoeden.

Iedereen plugt wat in, hoopt op het beste, en bidt dat de buren niet net de jacuzzi aanzetten. Want dan ligt de hele wijk eruit. Het is het Eurovisie Songfestival, maar dan met minder glitter en nóg minder aansluiting.

Inmiddels wachten 12.000 ondernemers niet op personeel, klanten of vergunningen, maar op… een snoer. Een stekker. Een kabeltje met potentie. Want ja, gá vooral elektrisch, maar wel op voorwaarde dat je óf niet werkt óf nooit slaapt.

Ons stroomnet is gebouwd in een tijd dat je één stekker had. Die zat in een radio waar de hele familie ’s avonds rond ging zitten alsof het een kampvuur was. Nu leveren we massaal stroom terug met onze zonnepanelen en windmolentjes, waardoor het net piept en kraakt als een klimaatdebat bij WNL.

En uitbreiden? Dat duurt gemiddeld zeven jaar. Niet vanwege de techniek, maar vanwege gesprekken over vleermuizen, stikstof, en de onvermijdelijke buurtbarbecue met bezorgde bewoners in fleecejassen van gerecyclede teleurstelling.

Links Nederland wil morgen elektrisch. Tot ze het prijskaartje zien, en collectief van hun CO₂-neutrale bakfiets lazeren. We zijn een volk van watt-wappies, ampère-amateurs, voltage-weifelaars. In de ene hand een CO₂-neutrale droom, in de andere een brief van Liander die leest als een rantsoenkaart uit 1944. In de jaren zestig legden we een gasnet aan in minder tijd dan het nu kost om één transformatorhuisje uit het stikstofmoeras te trekken. Toen hadden we gashelden. Nu hebben we stekkerstuntelaars.

Misschien is het tijd voor een eerlijke boodschap: “Lieve mensen, we zitten allemaal op de stroomkar, maar het paard staat nog ergens te grazen achter een Natura2000-hekje.”

Tot die tijd? Dansen we door rond het laatste werkende stopcontact. Met een verlengsnoer in de hand. En een blackout in het vooruitzicht. Maar als het misgaat? Als alles uitvalt? Dan weten we allemaal wie het gedaan heeft: De netbeheerder.

Tuurlijk. Het ligt nóóit aan ons.

Was getekend: Pieter A. Kerstens