Eeuwig 49 en een beetje langer meedoen

Het nieuwe kabinet is nog maar net begonnen en heeft het al weer gedaan. Niet iets ongrondwettelijks, niet iets onfatsoenlijks, maar iets veel ergers: iets logisch. Vanaf 2033 geldt dat één extra jaar levensverwachting ook gewoon één extra jaar werken betekent. Geen acht maanden meer. Geen driekwart morele verontwaardiging. Gewoon één op één.

– Liever luisteren? Luister hier –

En Nederland? Klaagt. Zucht. Kreunt. Alsof iemand persoonlijk de bureaulade heeft dichtgeslagen waarin de droom van een eeuwig pensioen lag opgeborgen, naast het gouden horloge en het recht om structureel chagrijnig te worden.

Maar dit is geen ideologie, dit is rekenkunde. Minder mensen. Meer ouderen. Langer leven. Dan kun je twee dingen doen: of je doet alsof cijfers gevoelens zijn, of je accepteert dat een som soms gewoon uitkomt op een antwoord dat je niet had gehoopt, maar wel klopt. Eén plus één is geen mening.

Het wonderlijke is bovendien dat die collectieve verontwaardiging nauwelijks strookt met de werkelijkheid. Want wie goed kijkt, en dat is een vaardigheid die je meestal pas na je 49e ontwikkelt, ziet iets anders. Die ziet mensen die helemaal niet willen stoppen. Mensen die hun werk leuk vinden. Of in elk geval leuker dan verkommeren op een dinsdagmiddag met een slecht afgestelde wandelstok en een dagprogramma dat bestaat uit “koffie”, “nieuws” en “nog meer nieuws”. O ja, plus de bingo natuurlijk.

Veel mensen willen best doorwerken. Misschien niet meer veertig uur. Misschien niet meer in exact dezelfde rol. Maar wél meedoen. Denken. Bijdragen. Ervaren zijn zonder meteen afgeschreven te worden als “duur” of “lastig”. Ironisch genoeg zijn we diezelfde werkgevers al jaren aan het overtuigen dat ervaring geen slijtage is, maar kapitaal. En dan zegt de overheid: blijf vooral wat langer werken. Fantastisch, zeg ik dan, Maar het land is te klein.

Voor een echte 49’er voelt dit besluit van het nieuwe kabinet niet als straf, maar als erkenning. Als een impliciet compliment. Alsof iemand zegt: we hebben je nog nodig. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Omdat je hoofd nog werkt, je nieuwsgierigheid niet is opgedroogd en je leven niet ineens in twee helften hoeft te worden opgeknipt, waarbij de tweede vooral bestaat uit wachten totdat je dood gaat.

Want nog veel belangrijker is dit: eeuwig 49 zijn gaat niet over leeftijd. Het gaat over houding, over instelling. Over weigeren om jezelf voortijdig af te schrijven. Over snappen dat zingeving niet stopt bij een AOW-datum, maar juist vaak pas begint als je niet meer hoeft te rennen, maar nog wél kunt lopen.

Dus ja, halleluja. Eén-op-één. Laat maar komen. Niet omdat het moet van de cijfers, maar omdat het past bij een generatie die geen zin heeft om stil te vallen. Die liever iets langzamer doorloopt dan abrupt stopt. Die niet achter de geraniums wil verwelken, maar aan tafel wil blijven zitten, al is het met een leesbril.

Eeuwig 49. En nog even lekker aan het werk. Dat is geen ramp. Dat is een voorrecht!

Luister hieronder de column.