De dunne lijn tussen misbruik en verleiding

Laten we beginnen waar het hoort te beginnen: mannen die vrouwen misbruiken, in welke vorm dan ook, zijn zo fout als het maar zijn kan. Daar past geen “ja maar” bij, geen relativering, geen cultureel context-je met zachte randjes. Die mannen zijn overduidelijk FOUT.

– Beluister de column via de video hieronder –

Macht misbruiken om iemand kleiner te maken, is geen mannelijkheid. Het is morele en geestelijke armoede. En ja, daar mag absoluut publieke schaamte tegenover staan. Beschaving begint bij grenzen. En misbruik van vrouwen gaat ver over die grenzen heen.

Maarrrrrr …

Het leven is zelden een éénrichtingsweg van dader naar slachtoffer en terug. Er is ook zoiets als dynamiek. Interactie. Spel, zelfs. En wie doet alsof aantrekkingskracht geen rol speelt in hoe mensen elkaar beïnvloeden, die heeft ofwel in een klooster gewoond of in een handboek van de afdeling Personeelszaken.

We leven in een tijd waarin we enerzijds roepen dat uiterlijk er niet toe doet (“het gaat om de inhoud!”) en anderzijds complete economieën draaien op lipgloss, filters en strategisch geplaatste selfies. Dat is geen aanklacht, dat is observatie. Aantrekkelijkheid is macht. Dat is altijd zo geweest. Cleopatra had geen PowerPoint nodig.

Neem modellen als Yfke Sturm of Sylvia Geersen. Vrouwen die, laten we eerlijk zijn, weten hoe de camera werkt. Hoe aanwezigheid werkt. Hoe een blik soms meer deuren opent dan een cv van zes kantjes. Is dat verwerpelijk? Of is het simpelweg het inzetten van het talent wat je hebt? Niemand vindt het vreemd dat iemand met een gouden stem zingt voor zijn geld. Maar schoonheid, dát moet ineens moreel neutraal zijn. Alsof het per ongeluk is.

Dat schuurt.

Want aan de ene kant willen we een wereld waarin niemand wordt gereduceerd tot een lichaam. Terecht. Aan de andere kant weten we allemaal dat lichamen communiceren. Flirten is geen misdrijf. Charme is geen wapen, tenzij het wordt gebruikt om te manipuleren. Maar manipulatie zit niet in de heup, die zit in de intentie.

Het probleem ontstaat pas wanneer we twee dingen tegelijk ontkennen: dat machtsmisbruik bestaat én dat aantrekkingskracht invloed heeft. Het eerste is kwaadaardig, het tweede naïef. Toevallig ook het woord dat Yfke Sturm gebruikte als rotsmoes voor het hebben van seks met Epstein. Ze was pas echt stoer geweest als ze had gezegd “die man had macht en geld, en ik wilde daar wat van hebben dus gebruikte ik wat ik heb: een lekkere kop en een geil lichaam”. Maar nee, ze noemde het …naïef. Een gemiste kans.

Er is een verschil tussen misbruik en verleiding. Tussen dwang en spel. Tussen intimidatie en wederzijdse chemie. Dat onderscheid moeten we scherp houden, juist om echte slachtoffers serieus te blijven nemen. Want als alles grensoverschrijdend heet, wordt niets het meer.

Misschien is volwassenheid wel dit: erkennen dat mensen elkaar beïnvloeden met alles wat ze hebben. Intelligentie. Humor. Geld. Netwerken. Uiterlijk. De een zet zijn hersens in, de ander zijn glimlach, een derde zijn status. De vraag is niet óf dat gebeurt. De vraag is of het eerlijk, vrijwillig en zonder schade gebeurt.

En ja, wie puur op uiterlijk lift, loopt vroeg of laat tegen de houdbaarheidsdatum aan. Dat is geen oordeel, dat is biologie. Maar wie macht misbruikt, die verdient iets anders dan veroudering: die verdient correctie.

Dus laten we vooral blijven schoppen waar het moet. Maar niet zo hard dat we de nuance eruit trappen. Want een samenleving die alleen nog maar in daders en slachtoffers denkt, verliest het vermogen om naar menselijkheid te kijken. En die is, ondanks alles, nog altijd ingewikkelder dan een hashtag.