De jaarlijkse doos teleurstelling

Het kerstpakket. Dat heilige, jaarlijkse ritueel waar bedrijven honderden miljoenen euro’s tegenaan smijten om hun werknemers te bedanken met… ja, met wat eigenlijk?

Met een kartonnen doos vol ellende. Een doos waarvan je, zodra je ’m openmaakt, meteen denkt: “Ja hoor, dáár gaan we weer. De jaarlijkse inzamelingsactie voor de Voedselbank, maar dan bij mij thuis.”

Want laten we eerlijk zijn: niemand krijgt in december wat ’ie wil. Niemand opent een kerstpakket en roept: “Ooooooooh WAT GEWÉLDIG! EIN-DE-LIJK! Een potje aioli van Duitse makelij en een zak chips met Himalayazout en de textuur van een isolatiemat!”

Nee. Je krijgt heftruckpinda’s, stervormige koekjes, een smakeloze paté en een fles mousserende wijn die zelfs bij de Aldi onder de tafel geschoven wordt als “te risicovol voor onze klanten”.

En dan die bedrijven die de illusie hebben dat het kerstpakket tegenwoordig “luxueus” moet zijn.

Dat je als werknemer het gevoel moet krijgen dat je echt gewaardeerd wordt. Dus hup, daar komt de marketingafdeling: “Laten we dit jaar eens uitpakken! Laten we een thema doen!”

Nou, schiet mij maar lek met je thema. Elk jaar is het weer hetzelfde:

Italië-pakket! Een zak pasta, een pot pesto en een fles wijn die zelfs in Toscane verboden is op grond van mensenrechten.

Wellness-pakket! Een geurkaars die ruikt alsof hij gemaakt is van het angstzweet van de directeur, plus een fles douchegel die je huid verandert in schuurpapier.

Bourgondisch pakket! Vier kazen die al zweten vóór je de doos open hebt, een worstenstok die je hond weigert op te eten, en een plankje dat na één vaatwasbeurt verandert in karton.

Maar het allerergste? Die producten worden door niemand gekocht. Ze bestaan alleen dankzij kerstpakketten. Zoals: dat ene merk olijven dat zelfs de producent niet lekker vindt. Zoals chocola in de vorm van een laars, die meer naar laars smaakt dan naar chocola. Zoals de kruidenmixen voor “feestelijke stamppot” (niemand wil feestelijke stamppot!). Zoals de toastjes die elke dag van het jaar taai zijn, behalve op 24 december wanneer ze spontaan tot leven komen om van je tafel af te kruipen.

En dan natuurlijk de winterspecial: een blik erwtensoep met een houdbaarheidsdatum tot 2043. Want niks zegt “bedankt voor je harde werken” beter dan een nucleair noodrantsoen.

En denk je dat het hierbij blijft? Nee. Je krijgt er ook altijd nog een boekje bij. Zo’n glossy folder vol pseudo-inspirerende teksten als: “Kerst is samen zijn.” “Geniet van de kleine dingen.” “Verbinding maakt ons sterker.”

Hou toch op. Het enige wat ons verbindt, is dat we allemaal dezelfde rotzooi in dezelfde doos naar boven moeten sjouwen en thuis meteen in drie stapels verdelen: Categorie 1 = houdbaar spul dat je nooit gebruikt. Categorie 2 = rotzooi die je aan de buren geeft. EN categorie 3 is het enige bruikbare item: de cadeaubon van 15 euro En zelfs die cadeaubon kun je alleen besteden bij een obscure webwinkel waar ze dingen verkopen als “ambachtelijk vervaardigde houten puzzels voor volwassenen”. Want God verhoede dat je ’m zou kunnen uitgeven bij Bol.com.

Dus ja. Het kerstpakket. De jaarlijkse reminder dat bedrijven werkelijk geen flauw idee hebben wat werknemers willen. Dat ze denken dat waardering verpakt kan worden in een kartonnen doos met een strik eromheen en een stuk kaas dat je kelder doet exploderen.

En daarom, beste mensen, heb ik besloten: volgend jaar wil ik gewoon cash. Of niks. Maar geen doos meer die mijn koelkast uitlacht.

Prettige feestdagen. En sterkte met je toastjes en aioli.

https://youtu.be/nB7UAz8G8Y0