Waarom ik even stopte met schrijven

Nog 25 jaar. Of 30. Of 35. Maar dan is het echt over. Klaar. Sluiten. Voer voor de maden. Daar moest ik laatst nog aan denken toen ik ging vissen. Ik had het bakje met van die friemelende beestjes in m’n hand en zei zachtjes “ik kom eraan jongens, maar dat gaan we zo lang mogelijk uitstellen”. 

En ja, ik ben een realist. Soms een dromer, en zeker een idealist, maar vooral een pragmaticus en een realist. Da’s wat anders dan een pessimist. Ik ben niet zwartgallig. Integendeel. Maar ik geloof wel in de waarheid onder ogen zien. En daar dan het mooiste van maken. De periode rond Kerst en Oudjaar biedt daar ieder jaar weer een mooi moment voor. Even reflecteren. Wat hebben we gedaan. En vooral: waar gaan we naar toe. Nog 25 keer kan ik dat doen. Of 30. Of 35. Maar ik val in herhaling.

Dat reflecteren is een van de redenen geweest dat ik een aantal weken niks van me heb laten horen. Na 27 columns was het even stil. Ik vond Kerst en Oudjaar ook wel even een mooie tijd om niks te doen. Maar daarna had ik graag weer doorgegaan op de oude voet. Dacht ik. Alleen … er knaagde iets.

Als ik zo mijn columns teruglees dan krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Nee, da’s niet arrogant, dat heet zelfliefde. Als je niet van jezelf houdt, kun je niet van een ander houden, zeggen we dan maar. Maar ik meen het ook wel. Er zitten hele leuke stukken tussen. Spelend met woorden. Een lekker duidelijk mening. En daar … zat ‘m de crux.

Ik vind dat tegenwoordig teveel mensen zomaar een mening hebben. Over van alles en nog wat. Roepen, schreeuwen en vooral lekker veilig online helemaal los gaan. De nuance is zoek. We polariseren lekker door. Zeggen veel tegen elkaar, maar praten niet mét elkaar. En ik, met mijn columns … was dat, gaandeweg, ook flink aan het doen.

Het voelt ook gewoon lekker. Althans op dat moment. “Dit is wat ik vind en ik wind er geen doekjes om”. Mjammie! Maar … dan ben ik dus wel aan het doen wat anderen ook doen, en waarvan ik steeds meer vind dat het niet opschiet. Ik wil mensen prikkelen en laten nadenken, da’s de intentie, maar als ik mijn eigen columns teruglees, dan zie ik soms ook het overschreeuwen.  Het schofferen niet als stijlvorm, als middel om het doel te bereiken, maar gewoon omdat het lekker is. “Ook gij, Brutus?”, zei Julius Caesar ooit. “Ja, ook ik”, moet ik toegeven.

En dat zat me even dwars, tussen Kerst en Oudjaar en in de eerste weken van 2026. Daar moest ik iets mee. Was het beter om te stoppen met columns schrijven? Leuk geprobeerd, wat lol gehad en klaar? Hmmm, dat zou jammer zijn, vind ik zelf dan. Schrijven is leuk. Vroeger waren het opstellen op school, en sinds driekwart jaar zijn het columns. “Kom op, Pieter, niet opgeven”, zei een stemmetje in m’n hoofd.

Okay, maar dan wel een beetje anders. Vind ik. Niet minder scherp maar wel genuanceerder. Dat lijkt een paradox, en misschien is het dat ook wel, maar ik ga het toch lekker proberen. Had ik al gezegd dat ik eigenwijs ben?

Dus “lieve lezers en luisteraars”, schijn je dan te zeggen, ik ben terug. Vanaf heden. Of vanaf volgende week, het is maar hoe je het bekijkt. Zoekend naar een andere balans in wat ik kwijt wil, in wat ik wil delen, en waar ik mensen over wil laten nadenken. En laten lachen, dat altijd. We gaan het zien, of het me lukt. Kortom: wordt vervolgd!