Column: Onze open inrichting

We zijn een land van wannabe-emigranten. Iedereen wil weg uit Nederland. Het land is naar de klote, zeggen we. Te veel regels, te weinig vrijheid, en box 3 rooft je spaarpot leeg alsof je Pablo Escobar bent met een spaarrekening bij de Rabobank. Erfbelasting? Ja, je vader is nog niet koud onder de grond of de Belastingdienst staat al met een kruiwagen naast de kist. “Sterkte met uw verlies, we pakken alvast de helft.” Iedereen roept: “Als dit zo doorgaat, dan vertrek ik!”. En daarna boeken ze weer een weekendje Veluwe. Want écht emigreren, dat doen we niet. We zijn Nederlanders. Wij vertrekken alleen met een kortingscode van TUI.

Maar goed, stel dat je gáát. Waarheen dan?

Dubai! Nul procent belasting. Heerlijk. Alleen mag je daar niet op straat zoenen en met een blikje bier in je hand over de boulevard lopen. En wordt je column meteen gecensureerd als ie iets te kritisch is over het landsbestuur. Je betaalt niks, maar je hebt ook niks te zeggen. Gratis mondkapje dus, maar dan permanent.

Spanje! Zon, zee, sangria. Tot je ontdekt dat de Spaanse notaris je nog harder naait dan de Nederlandse fiscus. En alles ligt plat vanwege de siësta. Ja, dat heet daar vrijheid: je mag pas weer belasting betalen na vijf uur ‘s middags.

Thailand! Voor een prikkie een villa met zwembad. Tot je schoonmoeder roept: “Ga je daar zeker voor de massages heen, hè?” Nee ma, voor de lage erfbelasting. En probeer maar eens de Thaise belastingdienst uit te leggen waarom jij drie laptops en een Tesla in je aangifte hebt staan. Hint: het gaat eindigen met een boete in baht en een diepe buiging.

Noorwegen! Mooie fjorden, zalm op de BBQ. Maar ook belastingtarieven waar zelfs Den Haag van gaat blozen. En 22 uur duisternis per dag. Na een jaar wil je vrijwillig terug naar de file op de A2.

Italië! Goddelijk eten, opera, wijn. Maar wil je een vergunning voor je B&B, dan ben je 87 tegen de tijd dat de ambtenaar zijn stempel vindt.

België! Ja, er zijn mensen die zeggen: “Dan ga ik wel naar België.” Het enige land waar een regering vormen langer duurt dan een Hollywood huwelijk. Maar ach, daar is de friet beter, dus dat compenseert.

Ondertussen hebben we hier in Nederland: ministers die opstappen omdat ze geen sancties door de Kamer krijgen, een Belastingdienst die erfgenamen plundert nog vóór de kist dicht is, en Box 3 die doet alsof jouw spaarpot een hedgefund op de Cayman Islands is. Vrijheid van leven en werken? Alleen als je de juiste formulieren in drievoud bij je hebt.

En toch… blijven we.. In ons polderparadijs, waar we mopperen op Den Haag, op de Belastingdienst en op elkaar. We dreigen te vertrekken, maar we doen het niet. Want eerlijk is eerlijk: waar kun je nog beter zeiken dan hier? Waar vind je nog zo’n rijk cultureel erfgoed van klagen? Waar anders kun je in één adem roepen dat de overheid je wurgt en dat je tóch recht hebt op kinderopvangtoeslag, zorgtoeslag, huursubsidie én een gratis experimentele prik tegen de volgende pandemie?

Dat is onze échte nationale vrijheid. In Dubai stop je met klagen omdat het niet mag, in Spanje omdat iedereen ligt te slapen, en in Noorwegen omdat je stem bevroren is. Maar hier? Hier zeiken we door. In de Jumbo, in de kroeg, bij de tandarts en op televisie. We dreigen te vertrekken, maar we blijven. Met ons emigratiedroompje in de achterzak, een glas wijn uit Frankrijk op tafel en een blauwe enveloppe in de brievenbus.

Want Nederland mag dan een open inrichting zijn, het is wel ónze open inrichting!

Was getekend, Pieter A. Kerstens.